The Axis Unseen – Review

Το να κυνηγάει κανείς ένα τεράστιο, αινιγματικό πλάσμα μέσα σε ένα σκοτεινό δάσος ακούγοντας heavy metal δεν είναι ακριβώς η συνηθισμένη συνταγή ενός FPS. Και όμως, αυτή είναι η βασική ιδέα πίσω από το The Axis Unseen, ένα ιδιαίτερο project του Nate Purkeypile, βετεράνου της Bethesda, που αποφάσισε να αφήσει πίσω του τα μεγαλύτερα πρότζεκτ και να δημιουργήσει σχεδόν μόνος του έναν κόσμο όπου το κυνήγι γίνεται παιχνίδι επιβίωσης.

Η ιστορία μάς μεταφέρει σε έναν κόσμο, ανάμεσα στους κόσμους που ξέρουμε ή και όχι. Γεμάτο πλάσματα εμπνευσμένα από folklore και μυθολογία. Ως κυνηγός, καλείστε να ανακαλύψετε τι συνέβη στους προηγούμενους ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί, ενώ παράλληλα πρέπει να εξολοθρεύσετε τα πλάσματα που περιφέρονται στην περιοχή.

Το The Axis Unseen δεν προσπαθεί να γίνει ένα ακόμη action FPS. Και ευτυχώς, γιατί εκεί βρίσκεται το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του.

Το τόξο είναι το βασικό εργαλείο επιβίωσης και η φιλοσοφία του παιχνιδιού γίνεται γρήγορα ξεκάθαρη: δεν κυνηγάτε απλώς για να επιβιώσετε, κυνηγάς για να μάθεις.

Οι εχθροί έχουν διαφορετικές συμπεριφορές και απαιτούν διαφορετική προσέγγιση. Ο άνεμος επηρεάζει το πώς ταξιδεύει η μυρωδιά σας, οι επιφάνειες κάνουν διαφορετικό θόρυβο ανάλογα την κατασκευή τους, ενώ το τρέξιμο μπορεί να σας κάνει πιο ευάλωτους, περιορίζοντας παράλληλα ορισμένες από τις ικανότητές σας.

Στην πορεία αποκτάτε νέα βέλη και μαγικές ικανότητες. Υπάρχουν βέλη φωτιάς, εργαλεία για να κάνετε ιχνηλάτηση, δυνατότητες που αποκαλύπτουν ίχνη ή μυρωδιές και δυνάμεις που μπορούν να επηρεάσουν ακόμη και το περιβάλλον. Η φωτιά, για παράδειγμα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί πάνω στη βλάστηση ώστε να δημιουργήσει ένα αυτοσχέδιο φράγμα. Αυτό δημιουργεί μερικές πραγματικά όμορφες στιγμές όπου όλα εξαρτώνται από την παρατήρηση. Εντοπίζετε ένα πλάσμα, καταλαβαίνετε πώς κινείται, βρίσκετε το κατάλληλο σημείο και περιμένετε την ευκαιρία. Το σημαντικότερο progression, όμως, δεν βρίσκεται στο skill tree. Βρίσκεται στο πως ο παίκτης αντιλαμβάνεται και αντιμετωπίζει τον κόσμο του παιχνιδιού.

Ένα πλάσμα που την πρώτη που θα το συναντήσετε μπορεί να μοιάζει ανίκητο, αργότερα γίνεται πολύ πιο διαχειρίσιμο επειδή πλέον γνωρίζετε τις κινήσεις του και ξέρετε πώς να το αντιμετωπίσετε. Αυτό ίσως είναι και η πιο επιτυχημένη ιδέα του παιχνιδιού.

Το The Axis Unseen κάνει μια ενδιαφέρουσα επιλογή: σχεδόν όλα τα παραδοσιακά στοιχεία του HUD απουσιάζουν. Δεν υπάρχει κλασικό minimap, ούτε μια οθόνη γεμάτη αριθμούς και μπάρες. Το ίδιο το τόξο, ο εξοπλισμός και οι αισθήσεις του χαρακτήρα χρησιμοποιούνται για να σου δώσουν τις απαραίτητες πληροφορίες.

Για παράδειγμα, για να ελέγξετε πόσα βέλη σας έχουν μείνει, πρέπει να κοιτάξετε στη φαρέτρα σας, ενώ η κατεύθυνση του ανέμου αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του εξοπλισμού σας. Οι ικανότητες και τα tattoos στα χέρια λειτουργούν επίσης ως φυσικά στοιχεία του interface. Είναι μια προσέγγιση που ενισχύει σημαντικά το immersion στον κόσμο του παιχνιδιού και ταιριάζει απόλυτα με τη λογική του κυνηγιού.

Ταυτόχρονα, είναι και μία από τις περιπτώσεις όπου μια καλή σχεδιαστική ιδέα μπορεί να γίνει πρόβλημα. Η απουσία χάρτη λειτουργεί όσο ο κόσμος είναι ξεκάθαρος. Όταν όμως η διαδρομή δεν είναι προφανής ή εμφανίζονται προβλήματα, η εξερεύνηση μπορεί να μετατραπεί από ενδιαφέρουσα σε εκνευριστική.

Αν το gameplay είναι η κεντρική ιδέα, η ατμόσφαιρα είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής

Επικίνδυνα ζώα, σκοτεινά δάση, βάλτοι, αρχαία ερείπια και τεράστιες κατασκευές δημιουργούν έναν κόσμο που μοιάζει περισσότερο με εξώφυλλο heavy metal album παρά με παραδοσιακό fantasy setting. Η μουσική του Clifford Meyer συμπληρώνει ιδανικά αυτή την αισθητική. Δεν προσπαθεί συνεχώς να τρομάξει τον παίκτη, αλλά αλλάζει δυναμικά ανάλογα με την κατάσταση, ενώ οι ήχοι των πλασμάτων και του περιβάλλοντος δημιουργούν μεγάλο μέρος της έντασης.

Το The Axis Unseen δεν είναι απαραίτητα ένα horror παιχνίδι που θα σας κάνει να πετάγεστε από την καρέκλα. Είναι περισσότερο ένα παιχνίδι που θα σας κάνει να νιώθετε ότι δεν θα έπρεπε να βρίσκεστε εκεί.

Η αφήγηση βρίσκεται κυρίως κρυμμένη στον κόσμο και στα journals που ανακαλύπτετε. Σταδιακά θα μαθαίνετε περισσότερα για τους προηγούμενους κυνηγούς, τα πλάσματα και τη φύση αυτού του παράξενου κόσμου, όμως το παιχνίδι απαιτεί από τον παίκτη να ψάξει αρκετά.

Αυτό λειτουργεί για όσους απολαμβάνουν το environmental storytelling, αλλά δύσκολα αποτελεί τον λόγο για τον οποίο θα συνεχίσει κάποιος να παίζει.

Το βασικό ενδιαφέρον παραμένει η εξερεύνηση και το κυνήγι, με το spiritual energy που συλλέγετε να χρησιμοποιείται για την αναβάθμιση των ικανοτήτων σας. Υπάρχουν επίσης διαφορετικές περιοχές, αρκετά πλάσματα για να ανακαλύψεις και επιπλέον περιεχόμενο για όσους θέλουν να εξερευνήσουν περισσότερο.

Στο κομμάτι του τεχνικού τομέα, προδίδεται περισσότερο η -indie- προέλευση του πρότζεκτ. Η καλλιτεχνική ταυτότητα είναι δυνατή, αλλά τα animations των πλασμάτων δεν είναι πάντα πειστικά, ενώ υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις όπου η AI και τα physics που συνοδεύουν τις κινήσεις των αντιπάλων οι οποίες μπορούν να χαλάσουν μια κατά τα άλλα έντονη στιγμή. Τα προβλήματα αυτά δεν καταστρέφουν την εμπειρία, αλλά είναι αρκετά συχνά ώστε να θυμίζουν στον παίκτη ότι πρόκειται για ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο solo πρότζεκτ με περιορισμένο μπάτζετ.

Πρόκειται για ένα παιχνίδι που έχει περισσότερες ενδιαφέρουσες ιδέες από όσες μπορεί να υποστηρίξει τεχνικά. Όταν λειτουργεί όπως πρέπει, το hunting loop είναι πραγματικά ενδιαφέρον. Η αίσθηση ότι μαθαίνετε σταδιακά τις δυνάμεις και τις αδυναμίες ενός πλάσματος, ότι χρησιμοποιείτε τον άνεμο, τον ήχο, το περιβάλλον και τα εργαλεία που έχετε στη διάθεση σας για να το αντιμετωπίσετε, δημιουργεί αρκετά έντονες στιγμές. Όταν όμως η AI συμπεριφέρεται περίεργα, ένα animation δεν είναι όσο ρεαλιστικό θα έπρεπε ή η έλλειψη χάρτη σας αφήνει να αναρωτιέστε αν χαθήκατε ή αν απλώς δεν υπάρχει δρόμος, η όλη εμπειρία καταρρέει.

Το αποτέλεσμα είναι ένα μικρό αλλά ιδιαίτερα προσωπικό παιχνίδι. Δεν είναι απαραίτητο να το αγαπήσει κανείς, ούτε προσφέρει αρκετό περιεχόμενο ώστε να γίνει η νέα μεγάλη εμμονή. Για τον παίκτη όμως που ψάχνει κάτι διαφορετικό, ατμοσφαιρικό και αρκετά πιο «πειραματικό» από τα συνηθισμένα FPS, έχει κάτι να προσφέρει.

Το The Axis Unseen δεν είναι τεχνικά άρτιο και σε αρκετά σημεία η εκτέλεσή του δεν ακολουθεί τις φιλοδοξίες της κεντρικής του ιδέα. Παρ’ όλα αυτά, η υλοποίηση του κυνηγιού, η ατμόσφαιρα, η heavy metal αισθητική και η έξυπνη χρήση του περιβάλλοντος δημιουργούν μια εμπειρία που έχει τη δική της ταυτότητα. Δεν είναι ένα παιχνίδι που θα προτείναμε σε όλους. Είναι όμως ένα από εκείνα τα μικρά, παράξενα πρότζεκτ που αξίζει την προσοχή του κοινού.

TL;DR: Ιδιαίτερο hunting horror με εξαιρετική ατμόσφαιρα και μοναδική heavy metal ταυτότητα, αλλά άνιση τεχνική υλοποίηση, προβληματικό AI και πλοήγηση που δεν λειτουργεί πάντα υπέρ του.

Βαθμός: 3/5

Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 4 Δεκεμβρίου 2025

Πλατφόρμες: PlayStation 5, Xbox Series, PC

Website: https://en.tesuragames.com/games/the-axis-unseen/

Ευχαριστούμε την Enarxis Dynamic Media για την παροχή του τίτλου.