The Blood of Dawnwalker – Review

Τριάντα ημέρες. Αυτό είναι όλο.

Δεν υπάρχει μια αντίστροφη μέτρηση που τρέχει ασταμάτητα στην άκρη της οθόνης, ούτε μια διαρκής υπενθύμιση ότι ο χρόνος τελειώνει. Στο The Blood of Dawnwalker, ο χρόνος αποκτά αξία ακριβώς επειδή ο παίκτης αποφασίζει πότε και πως θα τον ξοδέψει. Να βοηθήσει έναν άγνωστο ή να συνεχίσει την αναζήτηση της οικογένειάς του; Να μάθει μια νέα ικανότητα ή να ακολουθήσει ένα ακόμη quest; Να κυνηγήσει μια πληροφορία που ίσως οδηγήσει κάπου ή να αφήσει πίσω του μια ολόκληρη ιστορία;

Η Rebel Wolves, το νεοσύστατο studio που δημιουργήθηκε και απαρτίζεται από αρκετούς πρώην δημιουργούς του The Witcher 3: Wild Hunt, ξεκινά με ένα παιχνίδι που δύσκολα μπορεί να αποφύγει τις συγκρίσεις. Κι όμως, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του The Blood of Dawnwalker δεν βρίσκεται σε όσα θυμίζουν το παρελθόν της ομάδας, αλλά στον τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να αλλάξει τη σχέση του παίκτη με ένα open-world RPG.

Το αποτέλεσμα είναι ένα φιλόδοξο dark fantasy που δεν είναι απαλλαγμένο από προβλήματα, αλλά διαθέτει κάτι πολύ πιο σημαντικό: μια ξεκάθαρη ιδέα για το τι και πως θέλει να είναι.

Στο Vale Sangora, μια απομονωμένη κοιλάδα της Ευρώπης του Μεσαίωνα, οι άνθρωποι έχουν πάψει να βρίσκονται στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Οι Vrakhiri, πανίσχυρα βαμπίρ που έφτασαν να αντικαταστήσουν την ανθρώπινη αριστοκρατία, προσφέρουν προστασία από την πανώλη με ένα τίμημα: αίμα.

Ανάμεσά τους βρίσκεται ο Brencis, ο άρχοντας που κυβερνά την περιοχή και έχει μετατρέψει τους ανθρώπους σε μια κοινωνία που ισορροπεί ανάμεσα στην επιβίωση, τον φόβο και την υποταγή.

Ο Coen -ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού- βρίσκεται στο κέντρο αυτής της πραγματικότητας. Ένας νεαρός άνθρωπος που ξεκινά προσπαθώντας να προστατεύσει την οικογένειά του, αλλά καταλήγει ο ίδιος θύμα του Brencis. Η μεταμόρφωσή του σε κάτι ανάμεσα σε άνθρωπο και βαμπίρ γίνεται η αρχή μιας διαφορετικής μάχης.

Έχει στη διάθεσή του τριάντα ημέρες για να σώσει την οικογένειά του και να σταματήσει τον Brencis, ενώ παράλληλα πρέπει να αποφασίσει τι άνθρωπος θέλει να παραμείνει.

Και αυτή η εσωτερική σύγκρουση δεν μένει μόνο στην αφήγηση. Το παιχνίδι τη μετατρέπει σε μηχανισμό.

Η μεγαλύτερη επιτυχία του Dawnwalker είναι ο τρόπος με τον οποίο η ημέρα και η νύχτα αλλάζουν πραγματικά την εμπειρία.

Την ημέρα, ο Coen κινείται περισσότερο ως άνθρωπος, βασιζόμενος στο σπαθί και στις ικανότητες του. Τη νύχτα, η βαμπιρική του φύση παίρνει τον έλεγχο, προσφέροντας claws, blood abilities, διαφορετικές επιλογές μάχης και κυρίως νέες δυνατότητες εξερεύνησης.

Η αλλαγή αυτή δεν είναι απλώς ένα διαφορετικό skill tree. Τη νύχτα ο Coen, μπορεί να σκαρφαλώσει, να κινηθεί διαφορετικά στον κόσμο και να χρησιμοποιήσει το περιβάλλον με τρόπους που δεν είναι διαθέσιμοι κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Υπάρχει, όμως, και ένα τίμημα. Η χρήση της βαμπιρικής φύσης και η κατανάλωση αίματος συνδέονται με τη διαφθορά του Coen και με το πόσο μακριά είναι διατεθειμένος να φτάσει. Το παιχνίδι αποδίδει έτσι την πιο δυνατή πλευρά του χαρακτήρα και ταυτόχρονα την πιο επικίνδυνη.

Η μάχη με το σπαθί βασίζεται σε directional attacks, blocks και parries. Οι επιθέσεις έρχονται από διαφορετικές κατευθύνσεις και ο παίκτης πρέπει να αντιδράσει σωστά, με τις επιτυχημένες αποκρούσεις να ανοίγουν παράθυρα για χτυπήματα και πιο δυνατές αντεπιθέσεις.

Όταν το σύστημα γίνει δεύτερη φύση, οι μάχες αποκτούν έναν πολύ ικανοποιητικό ρυθμό. Η αίσθηση ότι μάχεται κανείς ανάμεσα σε πολλούς αντιπάλους είναι από τα δυνατά σημεία του τίτλου. Ωστόσο στις πρώτες ώρες σίγουρα το σύστημα μάχης φαίνεται αρκετά βαρύ και τραχύ και χρειάζεται ώρα εξοικείωσης μαζί του.

Την ίδια στιγμή ο τίτλος στις μάχες αποκαλύπτει και ένα ακόμη πρόβλημα του. Η ποικιλία των εχθρών είναι περιορισμένη και η επανάληψη γίνεται αισθητή όσο αυξάνονται οι ώρες. Παράλληλα, η αρχική καμπύλη δυσκολίας μπορεί να φανεί απότομη, πριν τα upgrades και οι ικανότητες κάνουν τον Coen σημαντικά ισχυρότερο.

Σχεδόν κάθε σημαντική πράξη έχει κόστος χρόνου. Quests, ορισμένες εκπαιδεύσεις και άλλες δραστηριότητες καταναλώνουν τμήματα από τις τριάντα ημέρες, το χρονικό όριο δηλαδή που γνωρίζουμε εξαρχής ότι υπάρχει.

Το σημαντικό είναι ότι το παιχνίδι δεν λέει ή δεν εξηγεί πάντα ποια επιλογή είναι η σωστή.

Μπορείτε να ακολουθήσετε μια αποστολή που φαίνεται μικρή και να καταλήξετε σε μια ολόκληρη αλυσίδα γεγονότων. Μπορεί να βοηθήσετε έναν χαρακτήρα και να τον συναντήσετε ξανά αργότερα. Μπορεί να επιλέξετε μια πλευρά μέσω μιας απόφασης και να κλείσετε έναν άλλο δρόμο. Και μπορείτε απλώς να μην προλάβετε να κάνετε κάτι. Αυτή η τελευταία περίπτωση είναι ίσως η πιο σημαντική.

Το Dawnwalker δεν αντιμετωπίζει την αδράνεια ως ουδέτερη επιλογή. Το να μην κάνει κανείς κάτι μπορεί να έχει εξίσου σημαντικές συνέπειες με το να κάνετε τη «λάθος» επιλογή.

Κάπως έτσι το Vale Sangora μετατρέπεται σε έναν κόσμο όπου ο παίκτης δεν προσπαθεί απλώς να ολοκληρώσει όσο περισσότερα quests γίνεται. Προσπαθεί να αποφασίσει ποια quests αξίζουν πραγματικά τον χρόνο του.

Παρά το open-world περίβλημα, το Dawnwalker αποφεύγει σε μεγάλο βαθμό την αίσθηση ενός τεράστιου χάρτη γεμάτου εικονίδια. Το Vale Sangora είναι μικρότερο και πιο πυκνό από αρκετούς σύγχρονους open-world κόσμους, και αυτό λειτουργεί υπέρ του παιχνιδιού. Οι περιοχές αποκτούν ταυτότητα μέσα από τους ανθρώπους, τις ιστορίες και τα γεγονότα που έχουν συμβεί εκεί.

Ακόμη περισσότερο, τα side quests δεν μοιάζουν πάντα με παράλληλες αποστολές που υπάρχουν απλώς για να αυξήσουν τις ώρες ενασχόλησης σας με τον τίτλο. Συχνά συνδέονται μεταξύ τους, επιστρέφουν σε προηγούμενους χαρακτήρες και μπορούν να επηρεάσουν την εξέλιξη μεγαλύτερων ιστοριών.

Η εξερεύνηση ανταμείβεται, ενώ η διαφορετική πρόσβαση που προσφέρουν οι δύο μορφές του Coen κάνει την ίδια περιοχή να αποκτά διαφορετικό ενδιαφέρον ανάλογα με την ώρα αλλά και τις επιλογές σας.Σε αυτό το κομμάτι το Dawnwalker καταφέρνει κάτι σημαντικό: κάνει τον κόσμο του να μοιάζει περισσότερο με έναν ιστό ιστοριών παρά με μια λίστα δραστηριοτήτων.

Ωστόσο κάπου εδώ εμφανίζονται οι σημαντικότερες ρωγμές

Το The Blood of Dawnwalker μπορεί να προσφέρει εντυπωσιακές εικόνες, όμορφα περιβάλλοντα και αρκετές δυνατές στιγμές σε επίπεδο ατμόσφαιρας, όμως η τεχνική του κατάσταση δεν βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο.

Animations, clipping, προβλήματα φωτισμού, NPCs που συμπεριφέρονται παράξενα και στιγμές όπου το περιβάλλον παρουσιάζει προβλήματα φόρτωσης αλλά και πλοήγησης, δημιουργούν μια αίσθηση ότι το παιχνίδι θα χρειαζόταν λίγο περισσότερο χρόνο στην ανάπτυξη και το polishing.

Η κίνηση στον χώρο, είναι επίσης ένα από τα σημεία όπου φαίνεται η έλλειψη φροντίδας, ειδικά όταν η βαμπιρική μορφή του Coen, επιτρέπει πιο ελεύθερη κίνηση στον χώρο.

Παρόλα αυτά, η συνολική εικόνα παραμένει αρκετά εντυπωσιακή και τα προβλήματα δεν καταφέρνουν να ακυρώσουν την συνολική εμπειρία. Είναι περισσότερο το είδος των τεχνικών ατελειών που υπενθυμίζουν συνεχώς ότι πρόκειται για ένα φιλόδοξο πρώτο βήμα, ενός νεοσύστατου στούντιο.

Το The Blood of Dawnwalker είναι ίσως πιο ενδιαφέρον όταν σταματά να προσπαθεί να εντυπωσιάσει ως μεγάλο RPG και αρχίζει να λειτουργεί ως ένα παιχνίδι με επίκεντρο τις συνέπειες.

Η Rebel Wolves χρησιμοποιεί γνώριμες βάσεις —και ναι, η σκιά του The Witcher 3 είναι εμφανής— αλλά τις χρησιμοποιεί για να χτίσει κάτι διαφορετικό και σίγουρα πιο προσωπικό. Η μικρότερη κλίμακα, οι αλληλένδετες ιστορίες, η διπλή φύση του Coen και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο ο χρόνος μετατρέπει κάθε απόφαση σε κόστος δημιουργούν έναν κόσμο όπου η αποτυχία δεν σημαίνει πάντα οριστικό τέλος.

Μερικές φορές σημαίνει απλώς ότι κάποιος άλλος δεν σώθηκε. Και αυτό είναι πολύ πιο ενδιαφέρον.

Σίγουρα δεν είναι το τέλειο RPG που θα μπορούσε να γίνει. Η τεχνική του εικόνα, η επανάληψη των εχθρών, ορισμένες πιο ρηχές RPG πλευρές και επιλογές και ένα φινάλε που τελικά περιορίζει μέρος της ελευθερίας που έχει χτιστεί προηγουμένως, κρατούν το παιχνίδι ένα βήμα μακριά από εκεί που θα μπορούσε να φτάσει.

Όμως η Rebel Wolves έχει πετύχει κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο για ένα νέο studio: δημιούργησε έναν κόσμο που ο παίκτης θέλει να εξερευνήσει, χαρακτήρες για τους οποίους οι αποφάσεις αποκτούν πραγματικό βάρος και ένα σύστημα χρόνου που κάνει ακόμη και την επιλογή να μην κάνετε τίποτα να μοιάζει σημαντική.

Το The Blood of Dawnwalker είναι μια εξαιρετικά δυνατή πρώτη δήλωση. Και αν αυτό είναι μόνο το πρώτο κεφάλαιο, τότε υπάρχει κάθε λόγος να περιμένουμε με ενδιαφέρον το επόμενο.

TL;DR: Το The Blood of Dawnwalker είναι ένα φιλόδοξο dark fantasy RPG που χρησιμοποιεί γνώριμες βάσεις από το The Witcher 3, αλλά τις συνδυάζει με μια πολύ πιο προσωπική προσέγγιση στο open-world design. Η μεγάλη του ιδέα είναι ο χρόνος: οι σημαντικές επιλογές κοστίζουν χρόνο και αναγκάζουν τον παίκτη να αποφασίσει όχι μόνο τι θα κάνει, αλλά και τι θα αφήσει πίσω.

Η διπλή φύση του Coen, το directional combat, τα αλληλένδετες questlines και ένας κόσμος που ανταμείβει την εξερεύνηση δημιουργούν μια εμπειρία με πραγματική ταυτότητα. Από την άλλη, η τεχνική αστάθεια, η περιορισμένη ποικιλία εχθρών, ορισμένες πιο ρηχές RPG επιλογές και ένα φινάλε που δεν δίνει στις επιλογές του παίκτη τόσο μεγάλο αντίκτυπο όσο υπόσχεται η υπόλοιπη εμπειρία, αποτρέπουν το παιχνίδι από το να αγγίξει την τελειότητα.

Ωστόσο, το The Blood of Dawnwalker είναι μια εξαιρετικά δυνατή πρώτη δήλωση από το νεοσύστατο στούντιο της Rebel Wolves η οποία ξεχωρίζει.

Βαθμός: 4/5

Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 3 Σεπτεμβρίου 2026

Πλατφόρμες: PlayStation 5, Xbox Series, PC

Website: https://dawnwalkergame.com/us/en/home

Ευχαριστούμε την Namco Bandai για την παροχή του τίτλου.